Vandaag trof ik de “logeerboer” in de winkel tussen de zakken bix en hooi. Hij is enig kind. Zijn vader is een tijd geleden overleden, wat een wissel op het gezin getrokken. ‘dat is een nadeel als je het enige kind bent. Alles en iedereen komt op jou af’. Legt hij uit. Voordeel is dat hij nu de boerderij heeft en daar prachtige appartementen heeft. Samen met zijn vrouw hebben ze er een mooi bedrijf van gemaakt. Luxe logeren, met hot-tube enzo, want dat is wat mensen willen. Hij zat op de lagere school bij mijn broer in de klas. Toen sprak je natuurlijk niet met elkaar, nu gelukkig wel. Ze hadden een kaartje voor mij gekocht, maar je weet wel hoe dat gaat. Dan blijft het weer liggen en uiteindelijk is mijn kaartje bij een ander op de deurmat gevallen. Mooi dat hij mij blijkbaar veilig genoeg vindt om daar eerlijk over te zijn. Lang niet gezien en gelijk hebben we een gesprek op hart-niveau, met humor, want dat heeft hij. Als ik naar de kassa loop, roep ik toch nog even dat hij altijd welkom is. Als ik thuiskom heeft hij mij een berichtje gestuurd; Leuk je weer gesproken te hebben. Mooie verhalen op Ista! Ga zo door! (Je krijgt een sticker😉) Vorige week kwamen we deze tekst tegen op de muur van een lunchroom; ‘There is a crack in everything. That’s how the light gets in’ Leonard Cohen. Volledige songtekst is mooier dan dan de ‘zang’ 😊 Fijne dag verder, mvrgroet, de logeerboer. Krijg ik toch nog iets😊 #dankbaar#ontmoeting #verbinding #gesprek#humor #leonardcohen #kaartje #blog#newblog#dutchblogger#quote#instamood#spiritjunkie

We parkeren de auto. We zijn mooi op tijd. Als ik door de draaideur naar binnen ga komt alles vertrouwd op me over alleen zijn we nu een jaar verder. Zelfs de geur is hetzelfde. We gaan de lift in met de mooie lichtjes in het plafond. Het lijken wel sterretjes. Het is op de 5e, daar moeten we zijn. Hoewel de hele film, in flarden en door elkaar, aan me voorbij trekt, voel ik me rustig. Ik ben weer terug in de wachtkamer van de mammapoli, het is 13 oktober 2017. Ik zit zelfs op dezelfde stoel, bewust of willekeur? Hoewel ik hier het vreselijke bericht kreeg dat ik borstkanker heb, voelt het hier niet beladen. Er heerst een ontspannen sfeer. de kleuren zijn mooi en zacht. Ondanks alles voel ik me goed en in gedachten ga ik terug. We zitten naast elkaar in de spreekkamer van chirurg S. Zij zit tegenover ons. het is een lange, slanke vrouw met een vriendelijk gezicht. Ik vind haar aardig. Ik heb vertrouwen in haar. Ze heeft haar handen gevouwen op de tafel liggen en buigt haar bovenlichaam iets over de tafel. “Het is helaas wel borstkanker zoals jullie al besproken hadden met de radioloog. Wel zijn we positief en we hebben op de echo geen aanwijzingen dat er uitzaaiingen zijn.” Gelukkig. Ze vertelt dat ik over drie weken een operatie kan verwachten, dat chemo niet nodig zal zijn en dat de vooruitzichten goed zijn. Compleet lamgeslagen nemen we afscheid. Dat was de eerste diagnose, het eerste gesprek, de eerste tegenvaller en mijn eerste bezoek aan de mammapoli, er zouden er nog vele, vele volgen, alleen wisten wij toen nog niet wat ons boven het hoofd hing.
Vandaag ben ik er weer. Nu met mijn moeder. Drie jaar geleden werd bij haar, door het bevolkingsonderzoek, borstkanker geconstateerd. Een voorstadium. Haar linkerborst is verwijderd en ze heeft hormoontherapie. Het gaat goed met haar. Vandaag krijgt ze haar controle, de mammogram. Met rode wangen van de spanning zit ze tegenover mij. Mijn dappere, lieve moeder. Wat heeft ze al wat doorstaan. Ze is sterk. Ik gooi de vraag, dat alles goed mag zijn met mijn moeder het universum in. Dat het alstublieft goed mag zijn………..#borstkanker #mamapoli #treantzorggroep #throwback #mindfulliving #vertrouwen #moeder

Ik ben niet meer alleen. Er zijn anderen die een onderkomen zochten en ze vonden mij. Heel vaak al, heb ik ze buiten weten te houden maar ze hebben een sleutel, zo’n loper, die op elk slot van mijn deuren past. Dus als ze zin hebben, komen ze toch steeds weer terug. Ze komen het liefst ‘s nachts. Ze hebben een ander bio-ritme dan ik. Ze draaien nachtdiensten. Geen rekening houdend met mij, starten ze hele monologen. Of ik nu het gesprek aanga, of ze negeer, ze komen altijd terug. Ze hebben zich wel voorgesteld toen ze binnenkwamen, zo zijn ze wel. Ze trekken namelijk graag de aandacht, staan graag in de belangstelling. De ene heet; Angst, die is vrij groot, eist veel ruimte de ander heet; Onzekerheid, dat is zo’n jojo. je kent het vast wel. De ene keer groter dan de andere keer. Ze nemen ook wel eens gasten mee, zonder overleg met mij uiteraard, zoals; Verdriet, Jalousie, Boosheid en Ongeduld. Ze hebben een zeer goede samenwerking, wisselen elkaar gedisciplineerd af. De een krijgt meer spreektijd dan de ander maar blijkbaar hebben ze daar geen moeite mee. Gelukkig heb ik ook n paar gewenste gasten die, niet altijd kunnen als ik ze vraag maar, toch steeds vaker tijd voor mij vrij maken. De liefste heet; Acceptatie, zij geeft mij zoveel❤️, haar partner heet; Loslaten. Dan heb je nog; Rust, Vertrouwen en Geloven. Zij hebben ook een loper van mijn deuren maar hebben hem niet nodig. Voor hun staat mijn deur Altijd open! #verbinding#gedachten #wijsheid #vertrouwen#rust#mindfulness #borstkanker#schrijven#acceptatie #aandacht #blog#dutchblogger #gevoelens #spiritjunkie#delen#sleutel #wakkerliggen#bienblogt

Als engelen al bestaan, zijn ze bij mij geweest. Allemaal. Niet met veren, vleugels en golvende, blonde lokken met harpen en mooie gewaden maar in de hoedanigheid als mens. Ze hebben zich, ruim voordat ik ziek bleek te zijn, gegroepeerd. Ook de engelen die mij tot hier hebben gebracht, zijn ingevlogen. Er is een vergadering geweest waarin de taken en rollen verdeelt zijn. Ze zijn secuur te werk gegaan, niet over een nacht ijs. Ruim voortijd zijn ze bij elkaar gekomen. Goed begin is het halve werk. Zo moest er iemand bij Theo op het werk zijn. Iemand waarmee het gelijk klikt iemand, die de moeilijke Jaren daarvoor liet vervagen en er moest ook iemand die hem ten alle tijde kon vervangen, mocht dat nodig zijn. Waar hij heerlijk mee kon werken, mee kon praten en lachen. Er moest, naast Theo, mijn moeder en schoonvader, iemand zijn die thuis was, die, net als ik, van buiten, honden, paarden en wandelen houdt, waarmee het klikt. En er moest iemand zijn die goed kan schrijven, die meedenkt, herinnert waar dat nodig is en aanvult. Een mee-denker.  Ook was er een taak te vergeven aan iemand die geduldig bij Theo bleef tijdens een operatie, ook die werd gevonden. Ze zijn er altijd al in de vorm van mijn vriendinnen en mijn nichten maar nu konden ze zich echt laten zien . Elke dag was er iemand die zijn of haar zachte vleugels over mij uitspreidde. Ze moesten personen zoeken die regelmatig kaartjes met lieve en leuke teksten zouden sturen, die bloemen gingen brengen of cadeautjes bij de voordeur zetten. De juiste juffen moesten er zijn, die wekelijks een gesprekje met de kinderen gingen voeren. Juffen waarvan onze kinderen liefde zouden krijgen en troost. Uitleg waar nodig en een warme schoot om op weg te kruipen. Ook moesten ze zich voorbereiden in de ziekenhuizen die ik zou gaan bezoeken. Door, de artsen, verpleegkundigen, para-medici, huisartsen, assistentes en mijn specialistisch verpleegkundige, raakten ze mij aan. Ik voelde mij, zelfs in mijn meest benarde momenten, gedragen. Zij zorgden ervoor dat het dragelijk was. Dat alles door kon gaan. Zij effenden mijn hobbelige pad waar ze maar konden. Nu ik weer op eigen benen kan staan, trekken ze zich weer terug. Laten zich minder zien, in het vertrouwen dat ik weer verder kan, met hun altijd op de achtergrond. Vanaf hun wolk letten ze op mij. Sturen mij subtiel bij waar dat nodig is. Ooit hoop ik, dat als het nodig is, ik ook uitgenodigd word op hun vergadering en dat ik, met mijn vleugels, leed zal kunnen verzachten waar dat nodig is.#engelen#vriendschap#steun#troost#juf

Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, je kunt niet veranderen wat je is aangedaan of wat je hebt gedaan. Maar je kunt ervoor kiezen hoe je nu leeft. Mijn lieve schat, je kunt ervoor kiezen vrij te zijn! ~E. Eger~

#dekeuze #vrij#transformatie #spiritjunkie #bienblogt#verandering #tekenenisleuk #pinkribbon #mindset #vrijheid#steun

‘Kom je dan mam?’ Hij loopt voor mij uit de trap op. Hij is 10 jaar maar gaat nog steeds graag naar bed. Mede ook doordat hij geniet van het moment dat we samen in bed liggen. Dicht tegen elkaar aan, klein lichtje aan, boek erbij. Nu lezen we De Gorgels en hij geniet. Bij de eerste bladzijde wrijft hij meestal al gapend in zijn ogen en toch moet er altijd nog een bladzijde bij. Al kletsend kleedt hij zich uit. We hebben, onder bezielende leiding van zn grote zus, lootjes getrokken en na 6 x overdoen had dan eindelijk niemand zichzelf. Hij wil wel heeel graag zeggen wie hij heeft maar doet het maar niet, toch? Voor hem hoefde het niet. Er moet namelijk een gedicht en surprise bij en dat ziet hij niet zitten. Voor school moet dat ook al. Als hij in bed wil stappen zegt hij opeens verschrikt; ‘Waar is de broek die ik gister aan had?’ Lichtelijk in paniek trekt zoon de wasmand overhoop. Zonder resultaat want de broek zit al in de wasmachine, uitgewassen. Beteuterd staat hij even later naar de restjes van het verlanglijstje te kijken. Met een trillende onderlip zegt hij niet meer mee te willen doen. Gelukkig heeft hij zijn zus. Ze komt eraan gesneld, slaat haar armen om hem heen en beloofd hem te helpen. Met de surprise, met het gedicht, met het kopen. ‘T heerlijk avondje is gered. ‘T avondje van Sinterklaas. #lootjestrekken #wasmachine #wasmand#voorlezen #bedtijd #degorgels #bienblogt #ouderschap #mam #zoon#newblog #sinterklaas #heerlijkavondje #verlanglijstje #opvoeden

Vrolijk kwispelend loopt hij langs onze oprit, onze vriendelijke, zwarte, buurhond. Hij wordt op afstand gevolgd door zijn vrouwtje, die voor ons huis loopt , als wij ook ons rondje aanvangen. Hond is nog pup, en blij en enthousiast rent ze achter buurhond aan. ‘Zullen we samen lopen?’ Stel ik voor. Wel zo gezellig. Ze had na lang twijfelen een kaartje bij mij in de brievenbus gedaan toen ze hoorde dat ik ziek was, schreef ze. Misschien bang om niet het juiste te schrijven, of niet weten wat te schrijven? Gelukkig heeft ze haar gevoel gevolgd en het toch gedaan, zegt ze, als ik haar bedank voor haar lieve kaart. ‘Je haar groeit alweer lekker’ merkt ze op, doelend op de vlasjes op mijn hoofd. Ze vraagt hoe het met mij is, hoe het is om je borst te moeten missen. Ik hou van zo’n vraag, als het in de context past. Dan is het maar duidelijk. Is dat niet waar we allemaal een soort van nieuwsgierig naar zijn? Hoe is het om een been of een arm te missen? Om blind te zijn? Om doof te zijn? Om zo’n enge ziekte te hebben? Om een borst te missen? ‘Valt mij heel erg mee’ ik leg haar uit hoe het is, voelt en eruit ziet. Dat ik daar eigenlijk niets van voel en dat het er goed uitziet. Dat ik dat geaccepteerd heb. Dat de pijn in mijn hoofd zit. In mijn ziel. ‘Bij mijn kinderen.’ Weet ik er nog zachtjes uit te brengen. Als ik opzij kijk zie ik tranen in haar ogen. We spreken elkaar niet vaak, maar dat is niet waar dit over gaat. Het gaat over geraakt zijn in de kern. Zij is van mijn leeftijd en ook moeder. Dit kan haar ook overkomen en dat realiseert ze zich. ‘Dat kan ik me voorstellen en ook weer niet’ zegt zij, waarop ik haar toewens; ‘houden zo’ #ontroering #geraakt #steun#openheid #contact #verbinding#gesprek#bienblogt #borstkanker#breastcancer#schrijven #writing #familie

‘Niets is wat het lijkt’ om je heen zie je de drukte voor kerst. Versieringen, de een nog uitbundiger dan de ander. Men is al weken druk met het kerstmenu in de weer. Iedereen moet weer opnieuw in de kleren, en wel in kerststijl natuurlijk. De pakketdiensten draaien overuren. Kerststress. Social media is het platform om te laten zien hoe geweldig leuk we het hebben en zijn. Des te pijnlijker is deze tijd voor wie dit allemaal niet vanzelfsprekend is. En dat zijn er nogal wat, denk ik, als ik om mij heen kijk. Als ik zie wat er het afgelopen jaar voorbij is gekomen en wat er zich afspeelt achter een glimlach, en dat is enkel in mijn kleine omgeving, dan wens ik een ieder een ontspannen tijd toe, zonder hoge verwachtingen en dat je krijgt wat je nodig hebt. Veel liefs, Bien #kerststress#kerst#bienblogt#verbinding #kerstmenu #stilverdriet #facade#wathebjenodig #liefde #samenzijnwesterk

Het regent een beetje. Gister was alles nog wit. Nu niet meer. Nu regent het een beetje. Ik ben al vroeg op pad. Om 9.00 zie ik mijn specialistisch verpleegkundige weer na lange tijd. Ik ga alleen. Ik kan het nu alleen. Alleen met haar. Na een zeer intensieve periode, waarin ik veel contact met haar had, was het voor mij erg wennen om haar niet regelmatig te spreken.
Als ik mijn jas ophang, komt ze de hoek om. Stralend begroet ze mij, en dat is geheel wederzijds. Ze is een paar maanden in Kampala, Oeganda, geweest, ze heeft daar gewerkt op een terrein waar een kliniek, tandarts, kostschool en kinderopvanghuis staat. Zij ging werken in het kinderopvanghuis. Geen verpleegkundige taken, juist niet. Ze wilde uit haar comfort zone en wilde zich belangeloos inzetten voor deze kinderen. Zij gelooft ook niet in toeval. Een vrouw met een groot hart. Dat hart heb ik ook gezien. Ze was er voor mij als ik het nodig had. Ze tilde me op als ik viel. Ze vond mijn vertrouwen als ik dat kwijt was. ‘Zijn je gedachten reëel of irreëel, jacobien?’ Als ik op de hobbel ging, floot zij mij terug. Ze checkte, regelde, onderzocht en plande. Zij was het anker op mijn, schommelende, schip. Ik geniet ervan om haar weer te zien. Als ik het ziekenhuis uitloop, zie ik dat het wat harder is gaan regen, het is koud buiten. Maar ik merk het niet, ik heb me net opgewarmd, bij haar.#anker #verpleegkundige #❤️#verbinding#geluk#treantzorggroep #held #engel#bienblogt