Het regent een beetje. Gister was alles nog wit. Nu niet meer. Nu regent het een beetje. Ik ben al vroeg op pad. Om 9.00 zie ik mijn specialistisch verpleegkundige weer na lange tijd. Ik ga alleen. Ik kan het nu alleen. Alleen met haar. Na een zeer intensieve periode, waarin ik veel contact met haar had, was het voor mij erg wennen om haar niet regelmatig te spreken.
Als ik mijn jas ophang, komt ze de hoek om. Stralend begroet ze mij, en dat is geheel wederzijds. Ze is een paar maanden in Kampala, Oeganda, geweest, ze heeft daar gewerkt op een terrein waar een kliniek, tandarts, kostschool en kinderopvanghuis staat. Zij ging werken in het kinderopvanghuis. Geen verpleegkundige taken, juist niet. Ze wilde uit haar comfort zone en wilde zich belangeloos inzetten voor deze kinderen. Zij gelooft ook niet in toeval. Een vrouw met een groot hart. Dat hart heb ik ook gezien. Ze was er voor mij als ik het nodig had. Ze tilde me op als ik viel. Ze vond mijn vertrouwen als ik dat kwijt was. ‘Zijn je gedachten reëel of irreëel, jacobien?’ Als ik op de hobbel ging, floot zij mij terug. Ze checkte, regelde, onderzocht en plande. Zij was het anker op mijn, schommelende, schip. Ik geniet ervan om haar weer te zien. Als ik het ziekenhuis uitloop, zie ik dat het wat harder is gaan regen, het is koud buiten. Maar ik merk het niet, ik heb me net opgewarmd, bij haar.#anker #verpleegkundige #❤️#verbinding#geluk#treantzorggroep #held #engel#bienblogt

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *