Opgesloten 

We zijn bijna een jaar in de ban van Corona. 

Het virus komt steeds dichterbij, is al langs geweest, muteert en polariseert. 

Het zit in ieder geval niet stil en houdt ons ook van de straat. 

De complexiteit van ziekte zit ‘m mijn inziens, naast het lichamelijke lijden, in de veerkracht van de geest. 

Kun je het accepteren? 

Kun je accepteren dat je ernstig ziek kunt worden?

Kun je accepteren dat je je moet aanpassen? Voor jezelf maar ook voor de ander? 

Kun je accepteren dat het niet gaat zoals jij wilt? 

Kun je accepteren dát je dood gaat? 

Kun je accepteren dat je op jezelf wordt teruggeworpen? Op jouw veerkracht? 

Ziekte heeft consequenties, brengt beperkingen met zich mee, dwingt je tot stilstand en daar kun je opstandig van worden maar de ziekte die je krijgt is speciaal en alleen voor jou. 

Je hebt er niet om gevraagd en toch krijg je het. 

Alsjeblieft, speciaal voor jou alleen. 

En alleen kun je je soms voelen als je ziek bent. 

De pijn, het verdriet, de moeite, het gevecht, de jaloezie, de isolatie, de beperkingen en de acceptatie, het is allemaal voor jou alleen. 

Er kan een heel leger om je heen staan maar je moet er zelf doorheen. Alleen. 

Alleen zijn is iets anders dan je alleen voelen. 

In deze tijd waarin we op onszelf zijn teruggeworpen en zo weinig mogelijk contacten hebben kan het heel alleen voelen als je alleen woont terwijl in gezinnen, die 24/7  met elkaar in huis doorbrengen je ernaar kunt snakken om alleen te zijn.

In september ben ik (met Hond, dat wel) helemaal alleen op pad gegaan. Ik ben in een camper alleen door NL gereisd om uiteindelijk op het strand in Zeeland uit te komen. 

Ik keek er heel erg naar uit. Door het virus was ik het hele jaar niet verder dan de supermarkt in ons dorp geweest dus ik had er echt zin in. Ik had voor alle dagen boodschappen mee dus hoefde nergens naar binnen. Goed voorbereid dus en toen het zo ver was, kwam er een schuldgevoel opzetten. 

Kan ik dit zomaar doen?

Laat ik ze thuis zomaar achter? Zij zijn ook het hele jaar al “opgesloten”

Is dit niet egoïstisch?

Kan ik dit wel?

Vind ik dit wel echt leuk?

Tante Bep (Bien’s podcast #39) bepte er lekker op los. 

Ze deed goed haar best om mij naar beneden te halen en klein te krijgen. 

En weet je? 

Het was bíj́na gelukt. 

Bijna. 

Iedereen wilde wel mee of dacht er iets van maar ik ben wel alleen gegaan.

Want ik had dit mezelf beloofd en ik heb me eraan gehouden. 

Heerlijk 4 dagen alleen op pad. 

Zelf beslissen waar ik naartoe ga, niets overleggen of aanpassen. Eten wat en wanneer ik dat wil en doorrijden of stoppen als ik daar zin in heb. 

Daar had ik zo’n zin in. 

Met gemengde gevoelens ben ik gaan rijden en hoe verder ik van huis was hoe zekerder ik van mezelf werd, want ik kon nu niet alleen doen waar ik zin in had maar ik moest ook zelf door het drukke verkeer en steden rijden, tanken, toilet legen, camping zoeken, afwassen en camper op z’n plek zetten. 

Allemaal zaken die Theo altijd doet en die ik nu ook zelf deed. 

Met veel plezier kan ik je zeggen en hoeveel ik ook van mijn gezin houd, dit jaar ga ik weer en dan een week! 

Helemaal alleen.

Ik kan niet wachten. 

Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen