OVERGEVEN

‘Mam, wil je boven komen?’
Ik spring op. Aan de toon van zijn stem hoor ik dat er iets is.
In de loop grits ik een emmer mee.

Zoon staat gebukt boven de toiletpot.
‘Ik voel me niet lekker’ zegt hij, de tranen lopen langs zijn witte gezichtje. Hij is bang voor overgeven.
Als iemand anders moet spugen, is hij weg. Het huis uit. Dan wacht hij elders tot de kust weer veilig is.
Ik sla een ochtendjas om zijn trillende lijf om samen naar beneden gaan. Naar de warme kachel.

Hij kruipt bij mij op schoot. Het kan nog, het past nog. 11 jaar is hij alweer. Als de dag van gisteren voel ik ons eerste fysieke contact. Zijn warme, natte lichaampje op mij liggen, voel ik hoe hij aan mijn borst drinkt, zie ik hem kruipen door de kamer.

De tijd glipt door mijn vingers. Geniet ik wel genoeg?

Hij is zo moe en wil naar bed. Als ik hem toestop vraagt hij of ik nog even bij hem wil liggen. Genoegelijk kruipt hij tegen mij aan.
‘Ik ga alle leuke dingen van vandaag opnoemen, daar word je namelijk beter van’
Terwijl hij ligt te kletsen, drijf ik weg, achter de Grote Gedachten aan.
Wat moeten ze als…, hoe moet het als…., stel dat ik….
Net als de Grote Gedachten met me op de loop willen gaan zegt zoon;
‘mam, vind jij het ook zo fijn bij mij in bed? Mijn heerlijkste plekje van alles, is bij jou’
Ik ben weer terug in zijn bed, dicht bij hem. Ik ben er NU.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *