Als engelen al bestaan, zijn ze bij mij geweest. Allemaal. Niet met veren, vleugels en golvende, blonde lokken met harpen en mooie gewaden maar in de hoedanigheid als mens. Ze hebben zich, ruim voordat ik ziek bleek te zijn, gegroepeerd. Ook de engelen die mij tot hier hebben gebracht, zijn ingevlogen. Er is een vergadering geweest waarin de taken en rollen verdeelt zijn. Ze zijn secuur te werk gegaan, niet over een nacht ijs. Ruim voortijd zijn ze bij elkaar gekomen. Goed begin is het halve werk. Zo moest er iemand bij Theo op het werk zijn. Iemand waarmee het gelijk klikt iemand, die de moeilijke Jaren daarvoor liet vervagen en er moest ook iemand die hem ten alle tijde kon vervangen, mocht dat nodig zijn. Waar hij heerlijk mee kon werken, mee kon praten en lachen. Er moest, naast Theo, mijn moeder en schoonvader, iemand zijn die thuis was, die, net als ik, van buiten, honden, paarden en wandelen houdt, waarmee het klikt. En er moest iemand zijn die goed kan schrijven, die meedenkt, herinnert waar dat nodig is en aanvult. Een mee-denker.  Ook was er een taak te vergeven aan iemand die geduldig bij Theo bleef tijdens een operatie, ook die werd gevonden. Ze zijn er altijd al in de vorm van mijn vriendinnen en mijn nichten maar nu konden ze zich echt laten zien . Elke dag was er iemand die zijn of haar zachte vleugels over mij uitspreidde. Ze moesten personen zoeken die regelmatig kaartjes met lieve en leuke teksten zouden sturen, die bloemen gingen brengen of cadeautjes bij de voordeur zetten. De juiste juffen moesten er zijn, die wekelijks een gesprekje met de kinderen gingen voeren. Juffen waarvan onze kinderen liefde zouden krijgen en troost. Uitleg waar nodig en een warme schoot om op weg te kruipen. Ook moesten ze zich voorbereiden in de ziekenhuizen die ik zou gaan bezoeken. Door, de artsen, verpleegkundigen, para-medici, huisartsen, assistentes en mijn specialistisch verpleegkundige, raakten ze mij aan. Ik voelde mij, zelfs in mijn meest benarde momenten, gedragen. Zij zorgden ervoor dat het dragelijk was. Dat alles door kon gaan. Zij effenden mijn hobbelige pad waar ze maar konden. Nu ik weer op eigen benen kan staan, trekken ze zich weer terug. Laten zich minder zien, in het vertrouwen dat ik weer verder kan, met hun altijd op de achtergrond. Vanaf hun wolk letten ze op mij. Sturen mij subtiel bij waar dat nodig is. Ooit hoop ik, dat als het nodig is, ik ook uitgenodigd word op hun vergadering en dat ik, met mijn vleugels, leed zal kunnen verzachten waar dat nodig is.#engelen#vriendschap#steun#troost#juf

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *