Knallende gedachten 

Ik sta voor het raam.
Aan de binnenkant van ons huis.
Zij staan aan de andere kant van het raam.
Aan de buitenkant van ons huis.
Zij buiten, ik binnen.
Het is 12 minuten in 2019.
Ze steken het vuurwerk af dat ze samen, met aandacht, hebben uitgezocht.
Het is een serieuze aangelegenheid, vuur- werk kopen.
De folders werden al weken geleden uit- geplozen, wat is er allemaal te krijgen? Dat hoort bij de voorpret van oud en nieuw.
Als kind was Theo al gek van vuurwerk. Samen met zijn jongere broer verlekker- den ze zich rond de dozen met rotjes en astronauten. 

Met zakken vol gingen ze op pad. Knallen maar. Wat hadden ze een plezier. Naarmate zij groter werden, werden de pijlen ook groter en vader vond het goed. Dat was toen. Dit is nu. 

En nu sta ik hier en zij daar.
Zij met z’n drieën.
De ongenodigde gasten komen om me heen staan en gedreven praten zij op mij in.
‘Stel dat ik…. Dan, zij met z’n drieën, zonder mij.’
Zo ziet dat er dan uit.
Wat een heftig jaar heb ik achter de rug, in vele opzichten.
Wat voelt het onwerkelijk.
Al die ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, scans, chemo’s, bestralingen, gesprekken en bijbehorende emoties. 

Ik ben daar geweest en nu ben ik hier. Dat is geweest.
Dichter ga ik bij het raam staan, hond ligt op mijn linkervoet, zoekt steun om het geknal, van al het vuurwerk buiten, te trotseren. 

Net zo als ik steun zocht bij anderen om dit jaar te trotseren.
Voor haar blijf ik binnen.
Aan de andere kant van het raam kijken ze, tussen het knallen door, naar mij en ze zwaaien enthousiast. 

Ik zwaai terug.
De ongenodigde gasten druipen onvoldaan af.
Ondanks het glas tussen ons in, ben ik erbij. Hoor ik bij hen en zíj bij mij, voor altijd. 

‘Bien Blogt’ 

Jacobien de Haan woont met haar man Theo en kinderen Hanna en Teun in Dieverbrug. Een gelukkig gezin, zonder zorgen, totdat Jacobien in 2017 in een arbeidsconflict belandt. ‘Ik werkte 23 jaar voor deze organisatie. Met de komst van een nieuwe leidingge- vende ging het mis. Ik stond met lege handen. Geen werkplek meer. Pats, boem. Dat dit zo kon gaan, heeft wat gedaan met mijn zelfvertrouwen. Ik dacht: dat moet anders kunnen. Er moet een manier zijn dat ik me niet meer zo kan laten raken.’ 

Ze volgt een workshop over conflicthantering. Een andere bena- dering. Dit spreekt haar zó aan dat ze de bijbehorende opleiding wil gaan volgen, maar dan blijkt ze ziek te zijn: borstkanker. Wéér een heftige periode. ‘In de eerste weken gebeurde er zoveel: on- derzoeken, gesprekken, scans. In de nachten dat ik wakker in bed lag bedacht ik dat ik hier wel een boek over zou kunnen schrijven. Maar mijn hoofd zat te vol, stond op standje overleven. Daarna trok de chemotherapie een mistgordijn op. Ik was blij dat ik mijn naam nog kon schrijven. Toen de mist weer optrok, kwam ook de behoefte om te schrijven weer naar voren.’ 

Door een bijzondere ontmoeting neemt Jacobien de pen ter hand. Met ingang van vandaag deelt ze tweewekelijks haar ge- voelens en gedachten met de lezers van deze krant. In ‘Bien Blogt’ durft ze zich kwetsbaar op te stellen. Het gaat over leven met kanker, het moederschap en andere dingen, die ze tegen- komt op de weg van hier naar daar. 

Jacobien: ‘Het schrijven heeft mij in korte tijd erg veel gebracht. Het heeft me ruimte in mijn hoofd en hart gegeven. Vrijheid. Los- laten van ‘wat een ander vindt.’ Mooie contacten. Het komt goed, misschien anders dan ik verwacht of ik zou willen, maar ook goed.’ 

DIEVERBRUG / MEPPEL – In het najaar van 2017 krijgt Jaco- bien de Haan uit Dieverbrug te horen dat ze borstkanker heeft. Het is het begin van een heftige periode, waarin ze voortdurend balanceert op een wankel koord. Leven tussen hoop en vrees. Zeven maanden chemo, daarna drieëntwintig bestralingen. Nu is ze genezen verklaard, hoewel ze het moeilijk vindt om dat hardop uit te spre- ken. ‘Het is een zwaar, maar ook mooi jaar geweest. Ik heb mezelf beter leren kennen. Er ligt een stevige bo- dem.’ 

Flip Vellinga 

De afspraak is gemaakt in een horecaetablisse- ment in de binnenstad van Meppel. Jacobien heeft er geluncht met een vrien- din. De begroeting is hartelijk en warm. Ze heeft zelf contact ge- zocht met de redactie, omdat ze haar ervaringen van de afgelopen maanden heeft verwerkt in blogs en die graag wil delen met de le- zers van deze krant. Het schrijven heeft haar geholpen bij de verwer- king van de emoties, maar het is veel méér geworden: de blogs bie- den ook hoop en troost voor men- sen die in soortgelijke omstandig- heden verkeren. Ze zijn heel her- 

kenbaar. Jacobien lacht en neemt een slok van haar thee. ‘Ik ben puur en doorsnee. In mijn verha- len laat ik ook mijn minder mooie kanten en zwakke momenten zien.’ 

Uitzaaiingen 

Terug naar het najaar van 2017. Jacobien, die als teamcoördinator werkt in de gehandicaptenzorg, is verwikkeld in een arbeidsconflict, waardoor haar zelfvertrouwen een behoorlijke knauw heeft gekregen. Dan wordt, niet veel later, borst- kanker bij haar geconstateerd. Haar wereld stort in. 

Terugkijkend: ‘De onderzoeken wezen uit dat er uitzaaiingen wa- ren naar mijn ruggenwervel. Ik 

Jacobien de Haan: ‘Ik leef nu veel intenser dan vóór mijn ziekte.’ 

had al een tijd buikpijn, maar ik dacht dat het stress was door de problemen op mijn werk. Achteraf is de PET-scan mijn redding ge- weest. De eerste nacht nadat de diagnose was vastgesteld kreeg ik in bed een paniekaanval. Ik dacht maar één ding: ik ga dood. Het vooruitzicht van de behandeling maakte me bang. Alles uit het ver- leden kwam voorbij. Mijn vader is 

tien jaar ziek geweest en kon abso- luut niet tegen de chemo’s die hij kreeg. Ik wist het zeker: dat trek ik niet.’ 

Innerlijke rust 

Ze gaat opnieuw in gesprek met de artsen en al snel gaat de knop om. Ze start met de behandeling en vindt innerlijke rust, onder meer na een bezoek aan het Anto- 

ni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam. De artsen zetten in op genezing. 

‘Nee, ik voelde geen boosheid’, zegt Jacobien op deze zonnige wintermiddag. ‘Dacht ook niet : waarom ik? Van Edith Eger las ik het boek De Keuze. Dat hielp bij de verwerking. Je hebt altijd een keu- ze. Hoe moeilijk het soms ook is: het kan een nieuw begin zijn. Bij mij is dat zeker het geval. Ik leef nu veel intenser dan vóór mijn ziekte. Van kleine dingen kan ik veel meer genieten.’ Natuurlijk heeft ze ook haar zwakke momenten, daar is ze heel eerlijk in. ‘Ik moet het ver- trouwen in mijn lichaam terug- krijgen. Soms lig ik hele nachten wakker.’ 

Beladen 

Jacobien bouwt even een pauze in. Haar sprekende ogen dwalen af. Dan, op rustige toon: ‘Ik geloof niet in toeval. Tijdens een wande- ling met mijn man Theo rende on- ze jonge hond een weiland in. Daar stond een mevrouw, met wie we in gesprek raakten. Wat hebben jullie een leuke pup, zei ze. Ik rea- geerde dat zij ook een mooie hond had. Ze vertelde dat hij ernstig ziek was. Toen werd het even stil. Het was een lastig onderwerp. Dan merk je hoe beladen het woord kanker nog altijd is. Ik vertelde dat ik ook kanker had. Daar schrok ze enorm van. We raakten aan de praat. Het bleek Marcella Kleine te zijn, schrijfster van dertien boe- ken. Ik vertelde dat ik zoveel had meegemaakt dat ik daar ook best een boek over kon schrijven. Ge- woon beginnen, reageerde Mar- cella.’ 

Dat advies volgt Jacobien op, al is de start van haar schrijfcarrière 

ronduit opmerkelijk. De laptop blijft aanvankelijk dichtgeklapt. Alle informatie wordt opgeslagen in haar mobieltje. ‘Ik werd op een nacht wakker en had opeens wat zinnen in mijn hoofd. Ik heb mijn telefoon gepakt en heb mijn ver- haal getikt in de notities. Dat heb ik later verder uitgewerkt en naar Marcella gestuurd. Ze reageerde positief. Ik ben daarna anoniem op Instagram begonnen. Ik schrijf vanuit mijn hart en merk dat men- sen het waarderen. In het begin vond ik het heel spannend, maar nu ik zoveel reacties krijg, geeft me dat enorm veel steun. En de inspi- ratie om door te gaan. Uiteindelijk wil ik mijn verhalen graag bunde- len in boekvorm.‘ 

Ook in maatschappelijk opzicht heeft Jacobien, die in december 45 jaar is geworden, de draad weer opgepakt. Ze zit in een re-integra- tietraject op haar werk, waar de plooien inmiddels zijn gladgestre- ken. Daarnaast start ze in maart van dit jaar met een opleiding tot mediator/lifecoach. Het is haar missie om als ervaringsdeskundi- ge mensen bij te staan die verwik- keld zijn in conflictsituaties, op welke manier of in welke vorm dan ook. 

Wat de toekomst brengt, weet ze niet, wel dat ze er nú is. ‘En daar maak ik wat van!’ 

 

Wendbare wending 

Altijd als ik langs rijd, kijk ik opzij. Een karakteristiek Drents boerderijtje naast de ijsbaan, en nu sta ik daar voor de deur.
Ik hoef niet aan te bellen, de hond laat al weten dat ik er ben. 

Gastvrij zwaait de deur open en laat ze me binnen.
16 jaar woont ze al in mijn dorp en ik ben haar nog nooit tegengekomen. 

Tot laatst. 

In tranen loop ik met Theo een ronde met de hond.
‘Ik kan nooit meer gewoon werken, wie wil er nou een kankerpatiënt aan het werk? 

Ik weet het zeker, 44 jaar en afgeschreven’, klaag ik.
Door mijn tranen heen zie ik dat hond onder de draad door glipt om haar vrolijk te begroeten. Zij begroet hond enthousiast terug. 

‘Wat een leukerd!’ merkt ze op.
Ze staat, in een weiland, poep op een kruiwagen aan het scheppen. Haar hond staat ons rustig, op afstand te observeren.
‘Hij is ernstig ziek, wat ben ik daarvan geschrok- ken. Stel dat je zelf zo’n boodschap krijgt’ vertelt ze mij in haar onwetendheid over mijn situatie. Ik zeg haar dat ik me dat levendig kan voorstellen en stel haar op de hoogte van mijn ervaring met kanker en dat ik daar wel een boek over zou kunnen schrijven. 

Als blijkt dat zij schrijfster is ben ik een en al aandacht.
Ik spreek mijn waardering uit over het schrijvers- vak.
Dat ik dat zo knap vind en dat ik dat nooit zou kunnen! En trouwens wie zit er op te wachten? Daar is zij het niet mee eens en als we afscheid nemen bindt ze mij op hart te gaan beginnen met schrijven.
‘Schrijf vanuit je hart, ik kijk ernaar uit!’
Zo ontmoeten wij elkaar.
Ik kwam haar op het juiste moment tegen.
En nu zit ik op haar bank.
Zij schrijft boeken en heeft een eigen uitgeverij. Zij maakt mij enthousiast om te gaan schrijven, zij wil me op weg helpen.
Door haar verhalen en uitleg groeit mijn enthousiasme en zekerheid dat ik op het juiste spoor zit. Mijn energie stroomt weer. Ik krijg weer lucht.
Ik zie weer mogelijkheden voor deze kankerpatiënt.
Zij vertelt dat haar paard deze week naar een andere stal verhuist.
6 jaar staat hij daar. Ik loop daar zo vaak langs en ben haar nooit eerder tegen gekomen.
En net nu, vlak voordat ze daar vertrekt, ontmoeten we elkaar.
Ik voel me gedragen.
Ze is op mijn pad gezet.
Ik krijg niet waar ik om vraag, ik krijg wat ik nodig heb. 

2 antwoorden
  1. Paulien
    Paulien zegt:

    Wauw ….wat heftig maarctegelijker tijd zo mooi!!! Het raakt me diep
    Wat herken ik veel in je verhaal
    (Gehandicaptenzorg,conflict reintergratie,borstkanker en schrijven (gedichtebn)en een opleiding (deze was ik net begonnen toen ik de diagnose kreeg ) daarnaast herken ik je pijn en angsten ….. je schrijft prachtig !! ,je inspireerdc…Liefs paulien

    Beantwoorden
    • bybien
      bybien zegt:

      dankjewel voor je mooie reactie Paulien. Fijn dat we er op deze manier voor elkaar kunnen zijn. Je bent niet alleen, ook al lijkt of voelt dat soms wel zo. liefs Jacobien

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *