Je maintiendrai

Zwaar onder de indruk van de toespraak van premier Rutte op die bewuste  zondagavond vul ik zwijgend de vaatwasser. Langzaam wordt, voor onze eigen veiligheid, onze bewegingsruimte beperkt. De scholen gaan dicht. Dochter en zoon zijn al dagen online aan met hun netwerk aan het speculeren. Hoopten zelfs op sluiting van de scholen. Dat leek ze wel wat, een paar weken extra vakantie. Lekker met vrienden en vriendinnen afspreken. Shoppen, zwemmen, chillen, ideaal zo’n virus. 

Maar als premier Rutte in diezelfde toespraak vertelt dat we zoveel mogelijk thuis moeten blijven, scholen online les gaan geven, je 1-2 meter afstand tot de ander moet houden, we regelmatig onze handen moeten wassen en de dramatische gevolgen van het virus uiteen zet, slaat de euforie om in ontzetting. Dát trekken ze niet, dáár hebben ze geen zin in!

Als blijkt dat de school open blijft voor kinderen van ouders met viatale beroepen, wordt daar nog een mogelijkheid gezien maar al gauw komen ze ook van die koude kermis thuis. 

Het is wat het is. 

Ik blijf stil en onder de indruk van alles wat er de daarop komende dagen op me af komt. 

Kreunend en piepend komt ons land tot stilstand. 

Maar als ik verder kijk dan komt er een andere beweging tot leven. De veerkracht van de mens. Het vermogen om door te gaan, weliswaar op een andere manier maar ook goed. Men gaat meer buiten bewegen, er is meer tijd voor elkaar, men wenst elkaar succes en sterkte, er is oog en begrip voor elkaar,  er is tijd voor bezinning. 

Voor mij een herkenbare situatie die parellen trekt  met de tijd waarin ik kanker had. De fases van verbijstering, lamgeslagen, acceptatie en veerkracht kwamen destijds voorbij. In die persoonlijke crisis kwam voor mij heel sterk de vraag naar voren van hoe ik verder wilde met mijnleven. Vanuit die urgentie heb ik beslissingen genomen en stappen gezet die ik anders misschien niet gezet zou hebben. Ik worstelde en kwam boven.

Die fases zie ik nu in het groot voorbij komen en dat maakt mij naast verdrietig ook blij. Het omkijken naar elkaar, de verbinding met elkaar, de rust en wellicht de reflectie die wij in deze tijd cadeau krijgen. Waar rennen we met elkaar naartoe? Wat kopen we allemaal? Hoe materialistisch zijn we? Waar gaat het eigenlijk om in het leven?

We worden tot stilstand gebracht maar krijgen de uitnodiging om in beweging te komen. 

Je maintiendrai 

2 antwoorden
  1. Marianne
    Marianne zegt:

    Prachtige laatste zin….
    We worden tot stilstand gebracht en worden uitgenodigd in beweging te komen.
    Soms ben ik bang dat mensen gewoon weer terug willen naar hoe het was. Wat ik ook begrijp.
    Maar als ik kijk naar de aarde, de dieren, de plastic waste, onze voetafdruk, het materialisme, dan schaam ik me voor moeder aarde. Geloof dat het virus daar weinig mee te maken heeft… maar misschien ook wel.
    Want hadden we dat allemaal niet ook al hiervoor?
    Waarom pas nadenken over de aarde, na een virus?
    Waarom pas nadenken over drank, als je de schade al aan je lijf hebt…
    Over gezond leven, als we ziek zijn?
    Waarom niet 10 stappen ervoor?

    Dank voor je mooie inspiratie,
    Marianne

    Beantwoorden
    • bybien
      bybien zegt:

      Beste Marianne,
      Dankjewel voor je reactie. Ja, we worden tot stilstand gebracht maar ook uitgenodigd om in beweging te komen maar dan wel in beweging naar bewustwording en de technologie gebruiken om de aarde minder te belasten. Ik denk dat we de afgelopen weken hebben gezien dat het heel goed anders kan.
      Lieve groet, Jacobien

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *