Kerstgevoel 

‘Geboortedatum?’

‘25-12-1973’

‘Oh, je bent een kerstkind! Wat lijkt me dat vreselijk. Het is altijd Kerst, mensen zijn druk met boodschappen, cadeau’s, eten en visite. Kortom met Kerst bezig. Vind je dat niet vervelend?’ 

Of:

‘Ben je met Kerst jarig? Dat lijkt mij nou niks aan’ 

Of:

‘Dat is toch 1e of 2e Kerstdag? Wat een vreselijke dag om jarig te zijn’

Of:

‘Ohhhhhh, een kerstkind! Wat enig! Het is zo’n leuke tijd’ 

Zomaar wat opmerkingen n.a.v. mijn verjaar dag.  Nou wil ik erbij opmerken dat de laatste niet vaak voorkomt,

wat ik eigenlijk best jammer vind want ik vind het een prima dag om jarig te zijn. Het is namelijk altijd in de kerstvakantie. Alles is altijd feestelijk versierd en verlicht. Kerstboom, lichtjes, kaarsen, lekkers. Familie.

Men onthoudt deze datum makkelijk. 

Men komt als ze kunnen en anders niet, wat ook goed is en ik vier het alleen op die dag. 

Allemaal pre’s in mijn beleving.

Maar dit jaar was het een beetje anders. 

Het voelde anders. 

25-12-1973 echoëde door mijn hoofd, als zijnde de zuster met de naald. 

  ‘Geboortedatum?’      ‘25-12-1973’ 

  ‘Check’

Dan de naald erin, zak eraan en het gif dat mijn leven moest gaan beschermen stroomde mijn aderen in. 

Het langzaam moe worden terwijl de chemo stroomt. De rare smaak in mijn mond en de onrust in mijn hoofd is wat ik nu associeer met 25-12-1973. 

25-12-2019 en ik ben jarig. 46 jaar word ik vandaag. 2 jaar heb ik erbij gekregen waar ik heel dankbaar voor ben. 

Als ik ‘s middags naast de visite op de bank zit, zie ik een koppie met witte, blonde haren het pad naar onze voordeur oplopen. Ik spring overeind, verslik me in de appeltaart en haast me naar de voordeur. 

Ik houd haar stevig tegen mij aangedrukt. Ik hoef haar niet eens te zien, ik voel haar. 

Mijn vriendinnetje van vroeger. Na de middelbare school hebben we elkaar nooit weer gezien en nu staan we stijf tegen elkaar aan op mijn stoep. ‘Niet huilen hoor’ zegt ze. 

  ‘Het was vreselijk’ zeg ik in haar haren. 

  ‘Ik weet het’ is haar antwoord. ‘Het is ook vreselijk. Ga maar gauw weer naar binnen, naar je visite. Ik ga naar m’n moeder maar wilde je even zien.’

Ze drukt een pakje in mijn handen en stapt in de auto. Ik zwaai en er zwaaien allemaal handen terug. Wat een geluk. 

Het kan. 

Een ouder missen als je kind bent en toch gelukkig worden. 

25-12-1973.

Zij wist het nog en kwam om me te feliciteren.

Het echte Kerstgevoel. 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *