Ik sta voor het raam. Aan de binnenkant van ons huis. Zij staan aan de andere kant van het raam. Aan de buitenkant van ons huis. Zij buiten, ik binnen. Het is 12 minuten in 2019. Ze steken het vuurwerk af dat ze samen, met aandacht, hebben uitgezocht. Het is een serieuze aangelegenheid, vuurwerk kopen. De folders werden al weken geleden uit gepluist, wat is er allemaal te krijgen? Dat hoort bij de voorpret van oud en nieuw. Als kind was Theo al gek van vuurwerk. Samen met zijn jongere broer verlekkerden ze zich rond de dozen met rotjes en astronauten. Met zakken vol gingen ze op pad. Knallen maar. Wat hadden ze een plezier. Naarmate zij groter werden, werden de pijlen ook groter en vader vond het goed. Dat was toen.  Dit is nu. En nu sta ik hier en zij daar. Zij met zn drieën. De ongenodigde gasten komen om me heen staan en praten op mij in. Stel dat ik…. Dan, zij met zn drieën, zonder mij.  Zo ziet dat er dan uit. Wat een heftig jaar heb ik achter de rug, in vele opzichten. Wat voelt het onwerkelijk. Al die ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, scans, chemo’s, bestralingen, gesprekken en bijbehorende emoties. Ik ben daar geweest en nu ben ik hier. Dat is geweest. Dichter ga ik bij het raam staan, hond ligt op mijn linkervoet, zoekt steun om het vuurwerk te trotseren. Net zo als ik steun zocht bij anderen om dit jaar te trotseren. Voor haar blijf ik binnen. Ze kijken naar mij en zwaaien. De ongenodigde gasten druipen af. Ondanks het glas tussen ons in, ben ik erbij. Hoor ik bij hun en zij bij mij, voor altijd

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *