kies voor vrijheid en geluk

Dan komt de radioloog binnen.

Ze gaat tegen mij aan zitten en pakt mijn handen vast. Ze kijkt mij aan.

   ‘Het is niet goed wat we in je borst hebben gezien

Mijn oren toeteren. 

Waarom schreeuwt ze zo? 

Dan volgt een oorverdovende stilte. 

Ontzet gaan mijn ogen van haar naar Theo. Ze praten met elkaar en tegen mij. Ik zie dat ze tegen mij praten. 

Maar ik hoor alleen het schreeuwen van mijn hart: ik wil niet dood, ik wil mijn kinderen niet verlaten. 

Mijn ogen zoeken Theo’s geschokte gezicht en ik roep hun naam. 

Hun naam! 

Mijn hele lijf begint te trillen, tranen stromen over mijn wangen, Theo houdt mijn handen vast als de radioloog gaat doen wat ze moet doen. 

Ik ben daar niet meer. 

Ik ben weg. 

Waar weet ik niet, maar niet meer daar. 

Niet meer in dat lijf met die kanker. 

Nu even niet. 

Als de biopt is genomen kunnen we naar huis. 

Naar mijn moeder. 

Naar mijn schoonvader. 

Naar onze kinderen……. 

Hoe vertel je dit, zodat het niet een bominslag is? 

Theo is mijn rots. 

Hij praat, hij belt, hij legt uit, hij troost. 

Ik ben er niet. 

Ik ben weg. 

Ik weet niet waar ik ben maar niet daar, waar mijn moeder wit wegtrekt en huilend op n stoel zakt. 

Het lukt ons die avond om ‘gewoon’ te doen. Morgen vertellen we het aan de kinderen. 

Dan is het zaterdag en hebben ze de tijd eraan te wennen. 

Dat lukt. 

Slapen lukt niet. 

De Grote Gedachten komen binnen, ongevraagd als Ongenode Gasten. 

Langzaam voel ik me raar worden. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen. Mijn ademhaling versnelt. 

Ik raak in paniek. 

Het duurt even voordat ik weer tot mezelf kom. 

Dan besluit ik; dit niet weer. Dit brengt me waar ik niet wil zijn. 

Ik ga dit het hoofd bieden, hoe dan ook…..

Dat was toen. 

Nu staan we op het punt om in de auto te stappen om naar onze afspraak op de afdeling Genetica in het UMCG te gaan. 

De zon schijnt en de vogels fluiten er lustig op los. 

Het voorjaar komt eraan.

2 antwoorden
  1. Winny Kikkert
    Winny Kikkert zegt:

    Lieve Jacobien… m’n adem stokt bij het begin met lezen.. voel de angst/paniek/ ongeloof . Niet te verwoorden wat er als een tsunami door je en jullie hoofd/lijf is gegaan.
    Nu.. weer verder ..na een barre tijd.. Tja de zon schijnt en alles is vrolijk en blij om je heen ..het lijkt wel voor jaar..Hoop… dat de zon voor jullie zal blijven stralen!!!
    gedichtje…
    Het leven mag dan pittig zijn, jij bent dat net zozeer
    Niets of niemand krijgt jou klein,
    anders was je hier niet meer.
    lieve warme groet winny

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *