Morgenochtend lopen?’ App ik haar. ‘Als jij droog weer regelt, ben ik om 9.00 bij je’ appt zij terug. Als ik wakker word, regent het. Nog steeds of alweer? Om 9.03 appt ze; ‘Goedemorgen, wat gaan we doen, het blijft de eerste tijd regenen’ ‘paraplu in de aanslag. Als je eenmaal buiten bent, merk je het niet meer.’ Antwoord ik optimistisch. Schoenen aan, jas aan, hond mee, paraplu op en daar gaan we ,op stap. De regen valt best mee. Eerst. Al kletsend lopen we zo een eind weg. Eenmaal in het bos aangekomen stopt het met zachtjes regenen. We moeten halsbrekende sprongen uithalen om de grote plassen te passeren op het modderige pad. We namen deze route bewust. Zo komen we namelijk langs een gezellig restaurant. Met natte hond, natte schoenen, natte paraplu’s  en natte jassen worden we hartelijk welkom geheten. Het is er zeer rustig. Eigenlijk zitten we er met zn tweetjes en hond. Genietend van een warme chocolademelk met slagroom verteld ze over haar kerstboomallergie. Ze vindt er niks aan. En die kerstballen vindt ze al helemaal vreselijk. Dat komt, denkt ze, doordat ze er als kind op is gaan zitten. Met alle gevolgen van dien. Gister nog was ze op bezoek geweest bij familie. Daar stond een kerstboom. Een kunstboom. Nog erger. Zo een die helemaal recht is, waar geen takje scheef zit. Zo een waarbij je gelijk ziet dat het een nepboom is. En dan hangen die ballen precies verdeelt door de boom. En dan die slingers erin of nog erger; engelenhaar! Vreselijk vindt ze het. Nee, voor haar hoeft het niet. Toen iemand haar ernaar vroeg, heeft ze eerlijk gezegd wat ze van kerstbomen vindt. Ieder mag zn mening hebben, vindt zij. Manlief heeft een kerstboom aangeschaft en dochter heeft de boom aangekleed. Prima, maar voor haar hoeft het niet. Een mooi kerststuk maken, daar wordt zij blij van. Als we verder lopen, verteld ze over een paar opmerkingen van anderen. Blijkbaar hebben ze haar geraakt. Ook tegen hun had ze gezegd; ieder zijn eigen mening. Toch houdt het haar nog bezig, genoeg om het te vermelden. ‘Zij willen je blijkbaar raken, Wat verdedig je?’ Vraag ik haar. Tuurlijk, zij heeft gelijk. Ieder zijn mening.  Tevens geeft dat  ruimte voor een maar……. de opmerkingen waren duidelijk bedoeld om te raken. Je laat je raken. Als je degene die schiet, een compliment maakt of het punt beaamd, is er geen ruimte voor de maar……. Dat was er een voor een notitieboekje, vond ze. Zodat ze dat nog eens terug kon lezen. Ondertussen is het droog geworden en klappen we onze paraplu op. Heerlijk een ochtend buiten geweest, heerlijk gelopen, heerlijk gekletst, heerlijk gelachen. Zo zie je maar weer, laat  je nooit door het weer leiden, maar dat is mijn mening.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *