waar ben je het meest bang voor’ vraagt ze. ‘Dat het terugkomt’ zeg ik snikkend. ‘mag het terugkomen van jou?’ ik ben met stomheid geslagen. weet zo snel geen antwoord te geven, dus ik zeg even niets. Aan de andere kant van de lijn wacht zij ook. ‘wat is dat nou voor stomme vraag! Wat denk je? Natuurlijk mag het niet terugkomen!’ In gedachten denk ik; ‘makkelijk praten vanuit gezondheid! Je weet niet wat het is! Je weet niet hoe het is! Het is vreselijk! MEER dan vreselijk!’ Elke dag gaat het door mijn hoofd; ‘wat als het terugkomt?’ Ik wil niet meer ziek zijn. Ik wil niet meer kaal. Ik wil niet meer chemo. Ik wil niet meer dat mijn liefsten verdriet om mij hebben. Ik wil niet dat iets niet kan omdat er een zieke moeder is. Ik wil niet meer dat alles om mij draait. Ja, alleen als het leuk is. Ik wil niet meer geopereerd. Ik wil niet horen dat ze ‘iets’ hebben gezien. Ik wil geen kanker hebben. Bij elk pijntje, bobbeltje, plekje, scheutje, deukje, kreuntje, zuchtje, slaat mijn lichaam alarm. Moet mijn verstand het kalmeren, rustig ademen en relativeren. Dus nee, het mag niet terugkomen. Ik wil namelijk leven, ik wil mijn kinderen volwassen zien worden, ik wil oma worden (als zij ouders willen worden) ik wil met mijn dochter een trouwjurk kopen voor haar grote dag, ik wil het huis verkopen en kleiner gaan wonen zodat we lekker samen op pad kunnen, ik wil er zijn als ze me nodig hebben, eigenlijk wil ik het liefst van alles, weer ‘normaal’. Ik ken haar al zolang, 28 jaar. Ik weet dat ze het beste met mij voor heeft, mij wil helpen. Dat houd ik mezelf voor zodat ik haar niet verkeerd begrijp. ‘wat een stomme doos ben ik he? Wat een dom wijf’ zegt ze. Maar toch herhaalt ze het; mag het er zijn? Hoe is je leven als iets niet mag gebeuren? Is dat vrijheid of geen vrijheid? Ik zeg te begrijpen waar ze naartoe wil maar dat dit te groot is, het is immers geen griepje! ‘maar lieve schat’ zegt ze, ‘ik wil ook niet dat het terugkomt maar heb je dat in de hand?’ Wanneer is je leven makkelijker, Als je kunt accepteren wat er is? Mijn lichaam verstrakt. Als ik dit accepteer, accepteer ik dan dat ik doodga? Maar is dat ook zo? Aan mij de keuze.wat kies ik?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *